VERWONDERING ALS DAAD VAN ACTIVISME (deel 2)

Ik kreeg van een bewoner die haar mooie straat, opgevrolijkt met wadi’s, door een natuurgids in de kijker wou zetten voor haar buren, want de heraanleg van die straat, met perkjes en wadi’s, werd niet door iedereen met open armen ontvangen.

Want, naast planten die ingezaaid werden voor die perkjes en wadi’s, kwamen er ook andere plantjes piepen, waardoor niet alles er steeds netjes en keurig uitziet.

Niet iedereen is fan van wilde planten. Van onkruid.

Het is een boeiende zoektocht en sensibilisering. De stad legt natuurlijk niet zomaar wadi’s aan. Dit zijn verzinkingen in het landschap, die water opvangen bij te veel water. Een soort sponzen. En laten we een koe een koe noemen, noodzakelijk in een stadsweefsel die zich wil wapenen tegen de klimaatopwarming dat gepaard zal gaan met overvloedige waterval én intense droogtes.

Maar dan gebeurt de magie.

Als je die plantjes, die je eigenlijk liever kwijt dan rijk bent, begint te leren zien, te leren kennen, de eigenschappen en het karakter van die planten leert kennen, de schoonheid van die planten ziet… Dan komt er verwondering in de plaats.

En het is vanuit die verwondering dat verandering mogelijk is.

Verwondering als daad van activisme