Boomenergie

Een maand geleden werd mijn zoon van 15 geopereerd en plots kon de zelfstandige tiener niet meer op eigen houtje op zijn school geraken.

Dus heb ik hem tijdens zijn examens naar school gebracht, met de auto, in het centrum van Gent.

Om half 8 ‘s morgens.

Terwijl ik aan het aanschuiven was in de file, verwarming volle bak op mijn voeten gericht, zag ik mezelf niet meer in de auto zitten, maar werd ik toeschouwer van een bijzonder spektakel.

Dit is wat ik zag:

  • Ik zag mensen als miertjes door elkaar kruipen, in het donker.

  • Ik zag in betonnen constructies (kantoorgebouwen) lichtjes aanknippen, waar mensen in kunstlicht de donkerste dagen van hun jaar doorbrengen.

  • Ik zag flikkerende koplampen en fietslichtjes tussen de regendruppels door.

En toen kwam de volgende gedachte op: er is één plek waar ik nu zou willen zijn en dat is in mijn bed.

Aan het slapen.

 

Niet moeilijk dat we ons met z’n allen door die decemberdip sleuren als we massaal zo tegen onze natuur aan het vechten zijn.
En dan ziek worden.
O ja, en daarna uitgeput heel veel plannen, want het is kerstvakantie.

 

Ik ben ook mijn energie moeten gaan zoeken. Het was even weg na een hele intense novembermaand en dan een intense zorgmaand.

En ik heb iets beslist: ik heb mijn lijstjes links laten liggen en ze zelfs niet meer bekeken.

(Wat behoorlijk tegen mijn geconditioneerde zelve in gaat, ik ben namelijk mijn eigen grootste slavendrijver met ellenlange lijstjes, to do’s en deadlines). Ik heb dus volledig toegegeven aan de energie die laag zat.


Ik heb me hiervoor laten inspireren door wat bomen momenteel doen: de energie trekt naar hun basis, namelijk naar hun wortels. De sapstromen worden stilgelegd en ze investeren niet meer in het aanmaken van bladeren en bloemen.

Al vind ik het ook wel eng, moet ik toegeven.
Ik wil er van de eerste keer mijn voornemen voor het nieuwe jaar van maken, nu we daar toch bij beland zijn. Proberen te voelen en vertrouwen op wat mijn energie me ingeeft, ook al roept en schreeuwt alles rondom mij dat het anders moet, dat het niet hoort, dat het niet kan,…

Die kern die in de wortels zit is wat ik écht heb. Al de rest niet. En die wortels wil ik de bodem geven die ze nodig hebben.

Wat is jouw voornemen voor 2026 dat je dichter bij je eigen natuur brengt?

Volgende
Volgende

Verwondering als vorm van activisme